Podstawowym aktem prawnym regulującym zagadnienia ochrony przyrody w Polsce jest ustawa o ochronie przyrody z 1949 roku. W Polsce podobnie jak na całym świecie, wyróżnione są dwa podstawowe sposoby ochrony przyrody, a mianowicie ochrona gatunkowa roślin i zwierząt, niezależnie od miejsca ich naturalnego występowania, oraz ochrona przyrody na wyznaczonym obszarze w formie parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, obszarów chronionego krajobrazu oraz pomników przyrody. Najwyższą formę ochrony stanowią parki narodowe. W Polsce istnieją 23 parki narodowe, których ogólna powierzchnia wynosi blisko 315 tys. ha (1% powierzchni kraju). Parki narodowe w Polsce mają głównie charakter leśny, gdyż 70% ich powierzchni pokrywają lasy. Wody zajmują 10%, a pozostałe powierzchnie 20%. Ochroną ścisłą objęto 28% powierzchni parków, częściową – 66%, a pozostała powierzchnia spełnia funkcje usługowe (są to grunty rolne i leśne prywatnej własności, zajęte przez infrastrukturę parku itp.)
Zasady korzystania z terenu parków określają regulaminy wydawane przez dyrekcje. Organizacyjnie parki znajdują się w resorcie rolnictwa. Jednostką nadrzędną jest Krajowy Zarząd Parków Narodowych.

Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej, o którymś z parków – kliknij na logo wybranego parku!

Babiogórski Park Narodowy Białowieski Park Narodowy Biebrzański Park Narodowy Bieszczadzki Park Narodowy Park Narodowy ''Bory Tucholskie'' Drawieński Park Narodowy
Gorczański Park Narodowy Park Narodowy Gór Stołowych Kampinoski Park Narodowy Karkonoski Park Narodowy Magurski Park Narodowy Narwiański Park Narodowy
Ojcowski Park Narodowy Poleski Park Narodowy Pieniński Park Narodowy Roztoczański Park Narodowy Słowiński Park Narodowy Świętokrzyski Park Narodowy
Tatrzański Park Narodowy Park Narodowy ''Ujście Warty'' Wigierski Park Narodowy Wielkopolski Park Narodowy Woliński Park Narodowy
Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej, o którymś z parków kliknij na logo wybranego parku!

Możesz też wybrać dowolny park klikając jego nazwę w tabeli!

Lp.

Nazwa parku

Rok
utworzenia

Województwo

Powierzchnia [w ha]

Powierzchnia
otuliny [w ha]

ogółem

pod ścisłą
ochroną

1

Białowieski

1947

podlaskie

10 502

4 747

3 224

2.

Świętokrzyski

1950

świętokrzyskie

7 632

1 731

20 780

3.

Babiogórski

1954

małopolskie

3 392

1 062

8 437

4.

Pieniński

1954

małopolskie

2 346

777

2 682

5.

Tatrzański

1954

małopolskie

21 164

11 514

6.

Ojcowski

1956

małopolskie

2 146

251

6 777

7.

Wielkopolski

1957

wielkopolskie

7 584

260

7 256

8.

Kampinoski

1959

mazowieckie

38 544

4 638

37 757

9.

Karkonoski

1959

dolnośląskie

5 575

1 718

1 1266

10.

Woliński

1960

zachodniopomorskie

10 937

225

3 368

11.

Słowiński

1967

pomorskie

18 618

5 619

12.

Bieszczadzki

1973

podkarpackie

29 202

18 425

55 783

13.

Roztoczański

1974

lubelskie

8 482

806

38 096

14.

Gorczański

1981

małopolskie

7 030

2 850

16 647

15.

Wigierski

1989

podlaskie

15 086

380

11 284

16.

Drawieński

1990

lubuskie
zachodniopomorskie
wielkopolskie

11 341

368

35 267

17.

Poleski

1990

lubelskie

9 762

428

14 042

18.

Biebrzański

1993

podlaskie

59 223

3 936

66 824

19.

Gór Stołowych

1993

dolnośląskie

6 340

376

10 515

20.

Magurski

1995

podkarpackie

19 962

22 969

21.

„Bory Tucholskie”

1996

pomorskie

4 798

12 981

22.

Narwiański

1996

podlaskie

7 350

15 408

23.

„Ujście Warty”

2001

lubuskie

7 956

10 454

RAZEM

314 972

60 111

411 817